ج ا: قهرمان در نابودی مزیت های نسبی ایران

مهم ترین پروژه ایراندوستان براندازی رژیم نکبت است

ایران به عنوان یک سرزمین و کشور در بسیاری از زمینه ها دارای مزیت نسبی است. مقامات ج ا در مورد ظرفیتهای ایران زیاد داد سخن داده اند ظرفیتهایی که یکی پس از دیگری سوزانده اند و اکنون در سال ۲۵۸۵ نوبت تنگه هرمز است. نا امنی این تنگه ادامه دارد علی رغم محاصره دریایی و محدودیت ج ا در صدور نفت. کشورهایی که از این ابراه استفاده می کرده اند چه خواهند کرد؟ دست روی دست می گذارند؟ بعید است. برخی مواضع کشورهای جنوب خلیج فارس در باب پرداخت عوارض (باج) چسب زخم است: قطر گفته اندکی باج می دهد برای کشتی های موجود و نه آینده. موضوع چنین نخواهد ماند.

در پنج فراز به فرایند نابودی این مزیت نسبی برای ایران و حتی خود رژیم نکبت اشاره می کنم:

۱. وضعیت تنگه حتی از روزی که ج ا تهدید کشتی ها را متوقف کند عادی نخواهد شد. اکنون حدود دو ماه از شرایط نا امن آن می گذرد. در طی این مدت شرکتهای حمل و نقل به تدریج مسیرهایشان را تغییر داده و می دهند؛ اسکله های تازه ای در شبه جزیره عربستان ساخته خواهند شد؛ خطوط لوله تازه ای ساخته می شوند و دارند می شوند.

۲. پس از ۷ اکتبر گفته می شد که نقشه سیاسی خاورمیانه تغییر خواهد یافت. نا امنی تنگه به ما می گوید که نقشه اقتصادی منطقه نیز تغییر خواهد کرد: از خطوط زمینی و دریایی تا روشهای حمل و نقل کالا. نقشه سیاسی نیز امروز به مرزها مربوط نمی شود بلکه ائتلافها و روابط کشورها را در بر می گیرد که مبادلات تجاری بخشی از داستان است.

۳. تجارت، امنیت می خواهد و وقتی امنیت نباشد هیچ طرفی نمی تواند تجارت کند. در کوتاه مدت و نه حتی میان مدت و بلند مدت دود این نا امنی به چشم ج ا و ایران خواهد رفت. خیابان را که نا امن کنید کاسبی ها از این خیابان خواهند رفت. مردم محلاتی را که نا امن می شوند ترک می کنند و قیمت زمین و خانه در آنها افت می کند و کم کم به بیغوله تبدیل می شوند. فروشگاههایی که سرقت در آنها بالا برود از آن محل می روند. در این زمینه به صدها مورد از ترک فروشگاههای بزرگ از مناطق شهری و نا امن امریکا می توان مراجعه کرد. راهزنی و سرقت ظرفیتها را از میان می برد و هزینه نا امنی را همه می پردازند از جمله نا امن کننده.

۴. سوزاندن مزیت های نسبی تاریخی طولانی در ج ا دارد. جمهوری اسلامی

۱) کارت نفت و گاز خود را با گروگانگیری دیپلماتهای امریکایی و بعد حمله به کشورهای منطقه در دوران جنگ ایران و عراق سوزاند؛

۲) کارت سواحل خود در جنوب را با عدم سرمایه گذاری همسان با دیگر کشورها سوزاند؛

۳) بعد کارت ترانزیت و جغرافیا را سوزاند با انداختن هواپیمای مسافربری؛

۴) بعد کارت گردشگری را با گروگان گیری؛

۵) به تدریج دارد کارت نیروی جوان خود را از دست می دهد با کشتار و بازداشت و سرکوب؛ و

۶) تنگه هرمز کارت دیگری است که این نظام دارد می سوزاند.

به همین دلیل اولویت هر ایرانی براندازی این رژیم باید باشد اگر اینده ایران برای او اهمیت داشته باشد. مقامات در

سرچشمه منابع کشور نشسته اند و دارند آنها را نابود می کنند.

۵. مسیری که در ابتدای ماه ژوئن ۲۰۲۶ می بینیم پایان جنگ بدون معامله است. این وضعیت تنگه را از حیث ترافیک بدتر خواهد کرد. تنها مسیر تجارت شبه جزیره عربستان تنگه هرمز نیست. در این شرایط کشورها و قدرتها راههای متفاوتی در پیش خواهند گرفت و در شرایط امنیتی و نظامی تازه ای خود را تعریف خواهند کرد:

ایالات متحده - کاهش نیاز به حضور نظامی مداوم در منطقه.

ایران - از دست دادن یک اهرم کلیدی بر بازارهای جهانی.

کشورهای خلیج فارس - افزایش رقابت در زیرساخت‌ها و تغییر جهت جریان‌های صادراتی.

اروپا و آسیا - تنوع‌بخشی به یک فرض پایه در برنامه‌ریزی استراتژیک.

نظام جهانی - گذار به مدلی که در آن هیچ گلوگاه واحدی امنیت انرژی جهانی را تعریف نمی‌کند.

قشر حاکم بر ایران حقیقتا یک قوم وحشی اند: ایرانیان راهی بجز نابودی این جماعت ندارند از حکومت تا شریعت و نهادهای آنان.