دولت اسقاطی و ورشکسته ج ا و نیروی نظامی اوراقی
جمهوری اسلامی ۳۷ سال مستقیما در جنگی درگیر نبود تا جنگ ۱۲ روزه. دیگران برایش می جنگیدند و مقامات پول و سلاح می دادند. مقامات می دانستند با تحولات اجتماعی و تبخیر شدن ایدئولوژی اسلامی در ایران، ج ا دیگر نیروی ورزیده ایرانی و اماده به جنگ همانند دوران جنگ ایران و عراق ندارد. این یکی از دلایل تمرکز بر برنامه موشکی و میلیشیا سازی از نیروی های غیر ایرانی بوده است. بر همین اساس ج ا با صرف منابعی که تاراج کرده می جنگد.
صرف منابع کشور در گسترش طلبی بدون نیروی داخلی در کنار ناکارآمدی و فساد، کشور را به میدان سداسمال تقلیل داده است. نشانه های این پدیده عبارت اند از خرید و به کار گیری هواپیماهای دست دوم، اتوبوسهای عمومی دست دوم، اتومبیل دست دوم واردانی، تجهیزات کهنه و ماشین آلات صنعتی دست دوم. در کنار این وضعیت تجهیزاتی، چهار دهه است که روی نیروهای نظامی سرمایه گذاری نشده است. مقامات امنیتی و نظامی و سیاسی پهپادها و موشکهای غیر دقیق را برای تهاجم و دفاع و برنامه هسته ای را برای بازدارندگی کافی می دیده اند. البته کاربرد آنها در جنگ حزب الله و اسرائیل دیده شد؛ اینها مشکل زیادی برای اسرائیل درست نکردند.
وضعیت در دوره پسا-جنگ ۱۲ روزه
بر اساس وضعیت موجود کشور و نیز اوراقی شدن نیروی نظامی، دیگر دوره کرکری خوانی ج ا به پایان رسیده است. دیگر حتی کسی از خودیها نمی گوید ج ا ابرقدرت منطقه ای است و از گفتن این نکته شرمشان می آید. حمله ۱۲ روزه نقاط ضعف ج ا را نه فقط برای اسرائیل بلکه برای کشورهای منطقه روشن ساخته است و ابعاد ضعف رژیم هر روز آشکارتر می شود. در کنار ضعف داخلی، جمهوری اسلامی چنان رفتار کرده که هیچ دوست و همپیمان منطقه ای ندارد. مسعود پزشکیان، رییس دولت در نشست نهضت توسعه عدالت آموزشی در قزوین گفت در جنگ اخیر برخی کشورهایی که تهران آنها را «دوست» میدانست، به کمک ایران نیامدند.
جایگاه نظامی ج ا در منطقه
امروز ۷ کشور منطقه براحتی می توانند در آسمان و سه کشور از زمین ج ا را مورد چالش قرار دهند. برنامه گسترش طلبی موجب عقب ماندگی شدید رژیم در برنامه های دفاعی آن شده است. ج ا در محاصره ارتشهای قدرتمند ۷ کشور منطقه بالاخص از حیث نیروی هوایی است؛ آذربایجان، پاکستان، ترکیه، اسرائیل، عربستان، قطر و امارات در یک دهه اخیر نیروی هوایی خود را بازسازی کرده و هواپیماهای نو و روزآمد خریده اند. ج ا در این میان دستش خالی است. در جنگهای اینده قدرت زمینی تعیین کننده نخواهد بود و کشوری که قدرت هوایی بیشتری دارد برنده است. از این حیث آسمان ایران بسیار شکننده است. ج ا تنها متکی بر قدرت موشکی است که بشدت آسیب دیده و بیشتر آسیب خواهد دید.
در میان هفت کشور فوق یک دشمن بالفعل (اسرائیل)، دو دشمن بالقوه (آذربایجان و عربستان سعودی)، دو رقیب (پاکستان و ترکیه) و دو قدرت منطقه ای در حال ظهور (قطر و امارات) وجود دارد. ظرفیت مزدوران منطقه ای ج ا در حال افول شدید است: حزب الله، حوثیها، حشدالشعبی و حماس مدام در منطقه دید و تهدید یا مورد حمله اسرائیل هستند.
همچنین ج ا در هیچ زمینه ای دست بالاتر را در منطقه ندارد و این فقط در حیطه نظامی نیست. جمهوری اسلامی همه ظرفیتهای ایران را از میان برده یا بشدت تخریب کرده است. ایران امروز قطب گردشگری، قدرت صادراتی، مرکز حمل و نقل، مرکز تولید آثار هنری مثل ترکیه و امروز عربستان، و مرکز دیپلماسی (قطر و عمان) نیست. این رژیم حتی یک ورزشگاه برای بازیهای ملی فوتبال در اختیار ندارد.