نفی آلترناتیو ج ا؟ کف خیابان هم همین را می گوید؟

چپ در هر پیچ تاریخی باید خباثتش را اثبات کند؟

هر روز از آستین لابی، مدافعان، چپها، ووکها، استمرارطلبان یک شامورتی علیه انقلابی که آنها را نفی کند بیرون می اید. نخست گفتند شعارها ساختگی با هوش مصنوعیست (علی افشاری) و کشته ها زیر دست و پا له شده اند (فرخ نگهدار). وقتی ۱۰-۱۵ میلیون در ۱۸ و ۱۹ دی بیرون آمدند، اکثرا خواهان بازگشت پادشاهی خواهی شدند و حدود ۴۰ هزار کشته شدند خنجر خود را غلاف کردند. بعد شروع کردند به این که شاهزاده با فراخوان در به کشته دادن مردم نقش داشته است.

پس از این رفتند سراغ این که این انقلاب رهبر ندارد و ج ا آلترناتیو ندارد. سهم دشمنان قسم خورده انقلاب ملی که در رسانه ها در گوش سیاستمداران و اندیشکده ها آلترناتیو ج ا را نفی می کنند شده زدن معترضانی که صدایی بجز کف خیابان ندارند. همه اینهایی که چنین می کنند سالها می گفتند فعالان خارج کشور باید صدای داخل باشند و حالا که داخل مطابق میل آنها حرف نمی زند علیه آنها حرف می زنند. ایرانیان مقیم خارج-آنها که به فاند و سهمیه و داد و ستد با سیاستمداران و بوقهای غربی آلوده نیستند-پاسخ اینها را با شعارهایی مثل who is alternative /king reza pahlavi در اول فوریه ۲۰۲۶ دادند. در داخل کشور نیز تنها جایگزین مقبول برای معترضان با صدای بلند رد دیماه ۲۵۸۴ مطرح شد.

این پرسش در ذهن بسیاری از ایرانیان مطرح شده که چرا علی رغم پذیرش عمومی شاهزاده رضا پهلوی در میان ایرانیان داخل و خارج کشور و وجود آلترنانیو در صورت سقوط رژیم نکبت، مقامات دولت ترامپ در وجود آلترناتیو ابراز تردید می کنند؟ برای یافتن پاسخ باید به سخنان مدافعان و لابی رژیم که دو دهه در بوقها، اندیشکده ها و فاضلابهای دانشگاهی گفته اند ج ا آلترناتیو ندارد رجوع کرد.

ولی نصر (استاد قلابی و پارتی بازی شده مطالعات خاورمیانه در دانشگاه جان هاپکینز) می گوید: «جمهوری اسلامی هیچ جایگزینی برای خود ندارد... هیچ نیرویی وجود ندارد که بتواند در سناریوی روز بعد واقعاً قدرت را به دست بگیرد.» این اظهار نظر که فعالیت مخالفان را بی ثمر نشان می دهد به مقامات غربی می گوید سرکوب مخالفان فعال توسط رژیم موفق بوده و خواهد بود و یک گذار پاک دشوار و بی ثباتی جدی است..

تحلیلگران در بوقهای موقوفه کارنگی، فرانس ۲۴ (تریتا پارسی از موسسه کوئینسی) و دیگران «نبود جایگزین‌های معتبر» یا «نبود جایگزین منسجم داخلی» را دلیل اصلی تداوم رژیم به علت مواجهه ی موفق آن با تظاهرات بدون رهبر توصیف می‌کنند. دنی سیترینوویچ که هموند خاورمیانه شورای اتلانتیک معرفی شده بر این باور است که ایران رهبری منسجم و سازمان‌یافته اپوزیسیون داخلی ندارد که بتواند میلیون‌ها نفر را در کوتاه مدت، به ویژه در شرایط بمباران، بسیج کند. علی واعظ نیز وی را تأیید می کند.

علی جوانمردی ناظر صدای امریکا و شکریا برادوست بیسواد مهمان رسانه های فارسی زبان به صراحت با وجود الترناتیوی در خارج کشور مخالف هستند. قاطبه چپهای ایرانی عینا همین را می گویند منتها با این اضافه که بدون آنها این الترناتیو شکل نمی گیرد. بخش انگلیسی و فارسی دویجه وله در گزارشی با عنوان «اپوزیسیون ایران؛ چرا دچار شکاف است؟» از شبنم فون‌هاین (۱۴۰۴/۱۱/۱۱ و انگلیسی آن در ۱۱ بهمن ۱۴۰۴) می گوید «با وجود افزایش اعتراض‌ها علیه جمهوری اسلامی، اپوزیسیون ایران همچنان عمیقاً دچار شکاف است. تاکنون هیچ آلترناتیو سیاسیِ معتبری شکل نگرفته است.»